|
من در
این نوشتار قصد اهانت به هیچ دینی را ندارم
برداشت آزاد از کتاب : آیین اوستا نوشته ی
:سیاوش اوستا
در اندیشه زرتشت
که تکیه اصلی و کلی و همیشگی به عقل و خرد بوده است ، خداوند و یا
اهورا مزدا را صفاتی بوده است از این قرار:
خداوند جان و
خرد،دانش ، بینش ، دانا ، نیکو ، توانا ، آگاه ، بی همتا ، یکتا ،
آغازگر ، پایانبخش ، بخشاینده ، بخشایشگر ، مهربان و...
و اهریمن که در
برابر اهورا مزدا و خداوند خردمند قرار داشته است را صفاتی بوده
است از این قرار:
جبار=ستمگر-قهار-چیره گر و سخت چیره ، معذب=شکنجه گر – مکار =
نیرنگ بازو...
خیلی را گمان بر
آن است که قدرت خدایی واهریمنی دو نیرو و مبدا مستقل و جدا از هم
هستند . بر همین اساس اندیشه ی دوگانگی و ثنویت نوعی از همین دید
فلسفی در تاریخ بشر هست.
ادامه جستار
|